Cała Polska PISZE dzieciom

Kilka słów o baśni

Baśń to utwór narracyjny, o treści związanej z ludowymi i magicznymi wierzeniami. Występują w nim siły i zjawiska nadprzyrodzone, odwołania do folkloru, a bohaterowie bez ograniczeń przekraczają granice między światem realnym, a fantastycznym - rządzonym przez siły nadnaturalne. Czas i miejsce w baśni są nieokreślone – stąd pojawiające się w nich często zwroty: „dawno, dawno temu...”, „za siedmioma górami, za siedmioma lasami”.

Baśnie charakteryzuje również obecność stałych motywów literackich (np. wędrówki, walki dobra ze złem). Najbardziej znane w Europie zbiory baśni opracowali: Ch. Perrault, bracia J. i W. Grimm oraz H. Ch. Andersen.

Sięgając po baśnie wkraczamy do magicznego i tajemniczego świata, który pozwala nam na chwilę oderwać się od codzienności. Świata, w którym rośliny i zwykłe przedmioty ożywają, a obdarzone głosem zabawki i zwierzęta, uczą prawdy o nas samych. Świata, którego podwoje powinniśmy otworzyć przede wszystkim przed naszymi dziećmi, aby mogły garściami czerpać z ich to, co najlepsze.

Baśń wpiera bowiem rozwój osobowości dziecka. Rozwija jego uwagę i wyobraźnię, a przede wszystkim posiada ogromne walory estetyczne, kształcące i wychowawcze. W prosty, zwięzły i zrozumiały dla dziecka sposób, ukazuje egzystencjalne problemy, które mały czytelnik potrafi uchwycić i odnieść do własnych doświadczeń i lęków. Tym bardziej, że w baśniach - zawsze jasno i bez niedomówień, przedstawia się np. dobro i zło, cnotę i niegodziwość. Dzięki lekturze baśni, dziecko uczy się więc nie tylko podstawowych wartości, ale również odkrywa, że choć źródło zła, naszych słabości i niedoskonałości tkwi w nas samych, to możemy je pokonać. Baśnie mają zatem znaczenie zarówno terapeutyczne, jak i dydaktyczne.

Baśnie są bardziej niż prawdziwe, nie dlatego iż mówią nam, że istnieją smoki, ale że uświadamiają, iż smoki można pokonać.” - Gilbert Keith Chesterton.

Więcej o terapeutycznej roli baśni - w dziale „Okiem rodzica”.

Cała Polska PISZE dzieciom